روس‌ها به دنبال تسلط بر حمل‌ونقل در قطب شمال؛ روسیه برای توسعه «کریدور حمل‌ونقل ترانس‌آرکتیک» تا سال ۲۰۳۵ به سرمایه‌گذاری حدود ۱۰ تریلیون روبل، معادل ۱۱۶ میلیارد دلار نیاز دارد.

به گزارش پایگاه خبری آب‌های آزاد، مدیرعامل روس‌اتم اعلام کرد مدل مالی توسعه کریدور حمل‌ونقل ترانس‌آرکتیک بر سرمایه‌گذاری ۵ تریلیون روبل تا سال ۲۰۳۰ و ۵ تریلیون روبل دیگر طی پنج سال پس از آن استوار شده است.

این طرح تنها توسعه مسیر دریای شمال (NSR) نیست، بلکه مجموعه‌ای از زیرساخت‌های حمل‌ونقل در قطب شمال را از جمله توسعه بنادر، خطوط ریلی و آبراه‌های داخلی، زیرساخت‌های لجستیکی، افزایش ناوگان یخ‌شکن‌های هسته‌ای و ساخت کشتی‌های تجاری مجهز به کلاس یخ را در بر می‌گیرد.

روسیه انتظار دارد با اجرای این طرح، حجم جابه‌جایی کالا در این کریدور از حدود ۳۷ میلیون تن فعلی به ۱۱۰ تا ۱۵۰ میلیون تن در سال ۲۰۳۵ برسد. در سناریوی خوش‌بینانه نیز این رقم می‌تواند تا سال ۲۰۴۰ به حدود ۲۰۰ میلیون تن افزایش یابد.

«الکسی لیخاچف» همچنین از افزایش علاقه شرکت‌های چینی به استفاده از مسیر قطبی خبر داده است.

بر اساس داده‌های روس‌اتم، در سال ۲۰۲۵ حدود ۵.۴ میلیون تن کالا میان بنادر چین و روسیه از طریق مسیر دریای شمال جابه‌جا شده که نزدیک به ۱۵ درصد کل بار این مسیر بوده است. شرکت‌های چینی نیز برای سال ۲۰۲۶ بیش از ۳۰ سفر در این مسیر برنامه‌ریزی کرده‌اند.

اهمیت این تحولات زمانی بیشتر می‌شود که شرکت‌های کشتیرانی در حال آزمایش مسیرهای جایگزین برای کاهش وابستگی به گلوگاه‌هایی مانند کانال سوئز، دریای سرخ و تنگه هرمز هستند. یک سفر آزمایشی تجاری کره‌جنوبی نیز اخیراً از طریق مسیر دریای شمال انجام شده و این مسیر در مقایسه با سوئز می‌تواند حدود ۱۰ روز از زمان سفر آسیا به اروپا بکاهد.

در همین حال، روسیه برای جذب سرمایه‌گذاران خارجی نیز حساب ویژه‌ای روی این پروژه باز کرده است. طبق گزارش‌ها، چین یکی از گزینه‌های اصلی برای مشارکت در توسعه این کریدور محسوب می‌شود موضوعی که می‌تواند همکاری اقتصادی و دریایی مسکو و پکن در قطب شمال را بیش از گذشته گسترش دهد.

بنابر اعلام Splash247، توسعه این کریدور می‌تواند در بلندمدت نقشه تجارت دریایی آسیا ـ اروپا را تغییر دهد. کاهش زمان سفر، امکان دور زدن برخی گلوگاه‌های ژئوپلیتیکی و افزایش ظرفیت صادرات منابع روسیه از قطب شمال، مهم‌ترین مزیت‌های آن هستند.

با این حال، شرایط سخت آب‌وهوایی، نیاز به ناوگان بزرگ یخ‌شکن، هزینه بالای زیرساخت‌ها، محدودیت‌های بیمه و تأمین مالی و همچنین تحریم‌های غرب علیه روسیه همچنان موانع مهمی در مسیر تبدیل NSR به یک مسیر ترانزیتی جهانی هستند.